Δίψα

Μουσική, πολλή. Τραγούδια, πολλά. Μία από τις σπατάλες, που δεν μπορώ να ελέγξω, είναι τα λεφτά που δίνω για να μπορώ να έχω ίντερνετ στο κινητό μου ώστε να ακούω συνεχώς, παντού και πάντα μουσική.

Κάνοντας αυτόν τον πρόλογο, δανείζομαι μερικούς στίχους από τον Πορτοκάλογλου.

Λέει λοιπόν,

“Είν’ η κρυφή σου, η ατέλειωτη δίψα, είν’ η δίψα που σε κρατά ζωντανό.
Είν’ η κρυφή σου, η ατέλειωτη δίψα, είν’ η δίψα για καθαρό ουρανό”.

Και πράγματι, τους περισσότερους από εμάς, πιστεύω, αυτό είναι που μας κρατά.

Αν λοιπόν πιάνεις τον εαυτό σου να βουλιάζει, σήκωσε το κεφάλι και κοίτα ψηλά. Στύλωσε το βλέμμα στον ουρανό. Αναλογίσου, έστω για λίγο, πόσο προνομιούχος είσαι που τον απολαμβάνεις και πάρε δύναμη. Για να συνεχίσεις να μένεις πιστός στα θέλω σου και στις αρχές σου. Μην τους αφήνεις να σε λυγίζουν, για όσο αντέχεις τουλάχιστον..

 

Advertisements

Nocturne

Είναι 12 παρά περίπου, καθημερινής και κάθομαι μόνη μου στο μπαλκόνι μου. Σαν γεγονός σίγουρα δεν αφορά κανέναν, αλλά σκεφτόμουν…

Σκεφτόμουν τι ήρεμα που είναι όλα την νύχτα. Έχουν καταλαγιάσει πια όλα, τα πρωινά άγχη, οι εντάσεις, οι φασαρίες. Έχεις καταλαγιάσει κι εσύ, πιθανότατα από την κούραση μιας οργιώδους μέρας στην Αθήνα. Είναι σαν να σε υποτάσσει η νύχτα να ηρεμήσεις, να επιστρέψεις στις βάσεις σου και να εστιάσεις στην ικανοποίηση των αναγκών σου, κυρίως επιβίωσης.

Αυτήν την ώρα λοιπόν, καταλήγεις (δεν το εννοώ τόσο μακάβρια όσο ακούγεται). Καταλήγεις στο τι θες να κάνεις τελειώνοντας τη μέρα σου, με ποιόν θες να είσαι. Την νύχτα βγαίνουν οι βασικές ανάγκες, τότε που απλά θες να εξασφαλίσεις στον εαυτό σου την δύναμη ώστε να ξυπνήσεις και αύριο..

Το πώς επιλέγεις λοιπόν να περάσεις τις νύχτες σου, το θεωρώ καθοριστικό και προσδιοριστικό του ποιος είσαι. Άλλοι τα περνούν αγκαλιά με κάποιον, άλλοι πάλι μόνοι τους, άλλοι μουτρωμένοι και τσακωμένοι, άλλοι με φίλους και αδέρφια, άλλοι το ζουν έντονα στα μπαρς. Είναι σημαντικό θεωρώ να αποφασίσεις πώς θες να περνάς, κατά κανόνα, τα βράδια σου, γιατί οι νύχτες είναι ωραίες και είναι κρίμα να στις χαλάνε ή να σου τις χαλάς εσύ ο ίδιος.

Μας κατευνάζει όλους η νύχτα, εκτός από κάποιες στιγμές που μας βγάζει ενστικτώδεις ανάγκες και σκοτεινές πλευρές μας. Σε κάθε περίπτωση πάντως, αποδεικνύεται η επιρροή της πάνω μας. Για αυτό καλό είναι που και που να δίνουμε βάση στην νύχτα ή όπως έχω ξαναπεί, να δίνουμε βάση στον εαυτό μας την νύχτα. Λέει πολλά από αυτά που θα θέλαμε και ψάχνουμε να μάθουμε.

Και επειδή έχω επίσης ξαναπεί ότι είμαι πολυσχιδής προσωπικότητα, πάμε να την πέσουμε παιδιά.. Καλό ξημέρωμα..

Μια συνεχής μάχη..

Καιρό με προβληματίζει αυτό το ζήτημα. .

Αυτές οι εσωτερικές μάχες, ένας συνεχής και ατέλειωτος αγώνας του μυαλού απέναντι στην καρδιά και το αντίστροφο.. Πόσο δυνατά και τα δύο. Τι καθορίζει άραγε τι θα επικρατήσει κάθε φορά, σε κάθε φάση μας? Πότε πρέπει να δώσεις προβάδισμα στο ένα και πότε στην άλλη? Γιατί κακά τα ψέματα τους διαιτητές τους κάνουμε κι ας μην το καταλαβαίνουμε οι περισσότεροι.

Και το έργο του διαιτητή είναι δύσκολο. Πρέπει να είσαι δίκαιος και να τα αντιμετωπίζεις και τα δύο με κατανόηση. Να μην κακομάθεις ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Διαφορετικά, είτε θα ζήσεις στο ανήλιαγο και αποστειρωμένο περιβάλλον του μυαλού σου, είτε θα παραδοθείς στα πάθη σου. Εξίσου καταστροφικά και τα δύο.

Σκεπτόμενη λοιπόν όλα τα παραπάνω καταλήγω σε δύο συμπεράσματα.

Αφενός, θέλει μεγάλη προσπάθεια να προσπαθήσεις να απαλλαχθείς από τα στερεότυπα που έχουν σου έχουν επιβάλλει οι γονείς σου, ο κοινωνικός περίγυρος, η δουλειά σου, ο γκόμενος σου, η θεία σου από το Αγρίνιο και άλλοι πολλοί. Αυτό το λέω γιατί”η  μάχη” γίνεται ακόμα πιο έντονη στην προσπάθεια σου να προσαρμόσεις τον εαυτό σου, τα όνειρά σου, τις επιθυμίες σου, τους στόχους στα παραπάνω μοντέλα. Ξαλαφρώνοντας λοιπόν κάπως από αυτά, πιθανότατα να κοπάσει κάπως και ο αγώνας που εξελίσσεται μέσα σου, την ώρα που εσύ χαμογελώντας προσπαθείς να εξηγήσεις στον πελάτη σου ότι δεν γίνεται να πληρώσεις την ΔΕΗ με τα αυγά που σου έφερε για πληρωμή από τις κότες στο χωριό.

Αφετέρου, καταλήγω ότι πρέπει να προσπαθούμε να φυλάμε ένα απόθεμα υπομονής και στοργής για τον εαυτό μας. Θέλει χρόνο κι αυτός. Κάνει τα λάθη του, παραπατάει. Πρέπει όμως να είσαι εκεί, να τον ακούς, να τον παρατηρείς. Για να τον μάθεις. Μόνο έτσι θα μπορέσεις να τον καθοδηγήσεις και να τον προστατέψεις. Έτσι θα αντιμετώπισεις τις εσωτερικές φιλονικίες και θα τις αξιοποιήσεις προς όφελός όλων σας. Και του μυαλού και της καρδιάς και του ευατού σου.

Και για το κλείσιμο, έρχεται καλοκαιράρα εεε..!!!

 

 

Τυφλὸς τά τ᾽ ὦτα, τόν τε νοῦν, τά τ᾽ ὄμματ᾽ εἶ .

Πρωί, 9 παρά, στην Λ. Αλεξάνδρας, περιμένω να ανάψει το φανάρι των πεζών για να διασχίσω το ένα ρεύμα, αυτό της καθόδου. Βυθισμένη στα εξαιρετικώς σημαντικά και φλέγοντα προβλήματά μου, χαιρετάω τον αδέσποτο, αλήτη φίλο μου , που περιμένει κάθε πρωί στο ίδιο σημείο και περνάω απέναντι, φτάνοντας στο διαχωριστικό διάζωμα της λεωφόρου.

Εκεί λοιπόν ακούω μια τόσο ζεστή και μαλακή φωνή να με ρωτάει “μπορώ να περάσω απέναντι; “. Γυρνάω λοιπόν κ βλέπω έναν άνδρα περί τα 68 – 70, με μπαστούνι τυφλών. Του απαντάω “ναι μπορείτε να περάσετε, έχει ανάψει πράσινο για εμάς τους πεζούς” και τον καθοδηγώ ελαφρά να κατέβει το διάζωμα. Άπλωσε λοιπόν το μπαστούνι του, πέρασε απέναντι  και τον ακολούθησα με το βλέμμα μου.

Εκείνη η στιγμή, ίσως ήταν από τις πιο γεμάτες μου στιγμές. Σήκωσα το γεμάτο σκατά (επιτρέψτε μου την έκφραση) κεφάλι μου και κοίταξα ψηλά. Γεμάτη ντροπή και δέος. Ναι ντροπή. Γιατί συνειδητοποίησα πόσο εγωιστής και πόσο αχάριστος μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος.

Και για να μην παρεξηγηθώ, ότι λυπήθηκα δηλαδή τον άνδρα με το πρόβλημα όρασης, σας προλαβαίνω και λέω πως λυπήθηκα τον εαυτό μου.  Που αντί να περπατάω με το βλέμμα ψηλά, απολαμβάνοντας τον ήλιο, τον γαλανό ουρανό, το “επιζόν” πράσινο του Πεδίου του Άρεως, περπατάω με το βλέμμα χαμηλωμένο, πνιγμένη σε μια κουταλιά νερό. Τέτοια αχαριστία. Λες και η ζωή μου τα χρωστούσε όλα όσα έχω. Και εγώ αντί να τα εκμεταλλευθώ, με σεβασμό πάντα, όπως πρέπει και να πάω παραπέρα, γίνομαι  “Τυφλή τά τ᾽ ὦτα, τόν τε νοῦν, τά τ᾽ ὄμματ᾽ εἶ “. Να έχεις τόσες δυνατότητες, τόσα χαρίσματα, να μπορείς να δεις, να ακούσεις, να μιλήσεις ( να βρίσεις ενίοτε) , να τρέξεις, να σκεφτείς και αντί να γυρίσεις τον κόσμο ανάποδα ( ή τουλάχιστον να προσπαθήσεις ) , να εγκλωβίζεσαι σε καλούπια, που σου επιβάλουν άλλοι ή και το μυαλό σου.

Εγώ αυτό το θεωρώ αχαριστία και δεν έχω χειρότερο. Και σκέφτομαι και απορώ, πόσο αχάριστος μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος? Όχι απαραίτητα με αποκλειστικά δική του ευθύνη. Γιατί για να τα λέμε και όλα, δεν είναι και κόσμος αυτός που ζούμε.. Αλλά σε κάθε περίπτωση, σημασία έχει το αποτέλεσμα…

Κλείνοντας θα επαναλάβω ένα quote που διάβασα πρόσφατα και μ αρέσει πολύ, το οποίο λέει : “The trouble is  you think you have time”.

τζαστ σαμ λυρικς.

Λέει λοιπόν ένα τραγούδι, θα το έχεις ακούσει “.. για την αγάπη όσα κι αν δίνεις είναι λίγα και να το ξέρεις πως δεν έχει ανταμοιβή, δώσ’ τα και φύγε και μην χάνεις ευκαιρία, στο περιθώριο μην βάζεις την ψυχή “.  Απ’ την άλλη βέβαια είναι και ο Χαρούλης, ο οποίος λέει “σύννεφα του γιαλού θε ν’ αρματώσω, θα είμαι στο πλάι σου κι ας ματώσω”. 

Σε γενικές γραμμές λοιπόν, αυτές τις δύο επιλογές έχεις. Κι όπως λέει κι ένας αγαπημένος μου, your life, your choice. Είτε λοιπόν φεύγεις, αποδεχόμενος πιθανότατα ότι θα αφήσεις πίσω και ένα κομμάτι  της καρδιάς σου, του εαυτού σου, είτε μένεις, μέχρι επίσης πιθανότατα να γίνεις μια σκιά του εαυτού σου, γιατί θαύματα πλέον δεν γίνονται (τετράγωνη λογική πληγωμένου Παρθένου).

Κάθε μια από τις δύο επιλογές έχει το ρίσκο της και την ομορφιά της. Τα ρίσκα είναι για να τα παίρνεις άλλωστε… Αυτήν λοιπόν την αβεβαιότητα της ζωής, άμα την αποδεχτείς, να δεις που θα σε ανακουφίσει. Άμα αποδεχθείς την άγνοια σου και την πραγματική αδυναμία σου, να προβλέψεις ή να υπολογίσεις το οτιδήποτε, θα απαλλαγείς από πολλές περιττές έννοιες και σκοτούρες. Ήταν και αυτό ακόμα ένα απόκτημα της προσπάθειας μου να ωριμάσω. Και θέλησα να το καταγράψω. Μήπως ξαλαφρώσει και κάνας άλλος βρε αδερφέ.

Κάνε λοιπόν ότι σου βγαίνει. Άσε ότι υπερισχύει στην κάθε φάση σου, το μυαλό ή την καρδιά, να νικήσει και να ηγηθεί της κατάστασης. Έχε όμως πάντα στο νου σου τα παραπάνω. Και όσο μπορείς, να προσέχεις λίγο και τον εαυτό σου. Γιατί αυτόν έχεις. Στο τέλος με αυτόν θα μείνεις. Τα βράδια με αυτόν θα κοιμάσαι ή δεν θα κοιμάσαι..

Επιβίωση : αδήριτη ανάγκη.

Είναι κάποιες φορές που η ζωή σε αναγκάζει να προχωρήσεις. Στέκεται απέναντί σου επιτακτική, απαιτώντας σου να σηκωθείς. Να σηκωθείς, να τινάξεις τα ρούχα σου, να κλείσεις τα τεφτέρια σου και να συνεχίσεις. Φοβερή αίσθηση αυτή. Δεν το είχα ξαναζήσει. Δεν μου άφησε περιθώρια για συναισθηματισμούς. Μου τράβηξε το αυτί, βλέποντας πάλι την τάση μου στην δραματοποίηση των καταστάσεων, να με τραβάει προς τα κάτω. Είναι το εγγενές, πρωτόγονο ένστικτο της επιβίωσης, που σε τραβάει από το μαλλί να συνεχίσεις την μάχη σου, για την ζωή σου, για την ζωή που εσύ θες για σένα.

Γιατί στην τελική, η ζωή, στα ματιά μου, είναι μάχη ή καλύτερα πάλη (πιο ευγενής λέξη). Μια συνεχής πάλη. Με όλους. Αλλά κυρίως με τον εαυτό σου. Τα θέλω σου, που καραδοκούν κρυμμένα, τις αδυναμίες, τα πάθη και τους φόβους σου. Τους άλλους, τους ξένους, εύκολα – σχετικά- τους απορρίπτεις, τους αφήνεις απέξω. Τα θέλω σου όμως ; Τα όνειρά σου και τις φοβίες σου να τα πετύχεις ; Εδώ σε θέλω.. Πόσο θάρρος να αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου ; Γιατί ξέρεις, ανοίγοντας το μέσα σου δεν ξέρεις ποτέ τι θα βρεις..

Κι όμως όσο δύσκολο κι αν ακούγεται, εγώ το εύχομαι σε όλους. Κάποια στιγμή να αντιμετωπίσουν τον εαυτό τους.. Γιατί παιδιά μόνο αυτόν έχουμε. Τα ξέρετε, τα έχουν πει κι άλλοι, μην τα ξαναλέω. Δεν έχουμε τίποτα άλλο πέρα από τις τελευταίες σκέψεις μας πριν κλείσουν τα μάτια μας το βράδυ. Αυτόν τον ημερήσιο απολογισμό. Και προκειμένου αυτός να είναι καλός, πρέπει να τα έχουμε καλά με εμάς.

Ανησυχίες..

Γυρνώντας σήμερα από το γραφείο, περπατώντας, κρατώντας φακέλους, σακούλες με άδεια τάπερ και χαζεύοντας τις βιτρίνες, σκέφτηκα κάτι που δεν είχε ξαναπεράσει από το μυαλό μου.

Βλέποντας λοιπόν την βιτρίνα γνωστής αλυσίδας ρούχων, με τελείως απρόσωπα ρούχα, με ευτελή υφάσματα και χαζά σχέδια, συνειδητοποίησα το εξής. Δεν μου φταίει το ότι δεν έχω όσα λεφτά θα ήθελα, ούτε ότι δεν έχω γκόμενο, ούτε ότι δουλεύω γύρω στις 10 ώρες καθημερινά.  Δεν με πειράζει τίποτα από όλα αυτά για τα οποία γκρινιάζω, τιμώντας τον τίτλο της μέσης Ελληνίδας του 2018.

Πιο πολύ από όλα με έχει πειράξει η έλλειψη ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ. Θα έλεγα ότι και μόνο η λέξη αυτή καθ’ εαυτή τείνει να γίνει άγνωστη, να εκλείψει από το καθημερινό μας λεξιλόγιο.

Λείπει η ποιότητα σήμερα. Από όλα.  Από τα ρούχα, από το φαγητό, από την διασκέδαση, από τις σχέσεις, από τα συναισθήματα, από τους ανθρώπους. Έχουν γίνει όλα φτηνά, προορισμένα για να καλύψουν μια στιγμιαία ανάγκη μας και τέλος.

Κατέληξα λοιπόν ότι αυτό είναι το βασικό έλλειμμα της κοινωνίας μας και όχι το οικονομικό. Αν υπήρχε κάπου στην καθημερινότητά μας λίγη ποιότητα, αυτή θα ήταν πιο υποφερτή. Και εντάξει την ποιότητας της εμπορικής βιομηχανίας δεν μπορούμε να την ελέγξουμε. Το μέσα μας όμως? Την ψυχή μας? Τα συναισθήματά μας? Πως αποδεχτήκαμε αυτήν την έκπτωση, απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό πρώτα από όλα. Συναναστροφή επιφανειακή, υστερόβουλη, χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον άλλον.  Ίσα να πιούμε έναν καφέ, να πάμε μια βόλτα και μετά πίσω στον μικρόκοσμό μας, όπου όλα σταματούν.

Σίγουρα δεν είναι εύκολο υπό τις παρούσες συνθήκες να αφιερώσουμε χρόνο και στις σχέσεις μας, τουλάχιστον σε όλες. Αλλά τουλάχιστον ας ξεκινάγαμε από κάποιες, πιο σημαντικές ίσως. Και ποιος ξέρει, μπορεί σταδιακά να γινόταν για ακόμα και περισσότερες. Πώς μάθαμε και πώς αποδεχτήκαμε να λειτουργούμε τόσο εγωκεντρικά και αντικοινωνικά? Θα μου πείτε βέβαια τώρα το πάω αλλού.

Ας κλείσω λοιπόν εδώ, με την  ευχή να επαναπροσδιορίσουμε την έννοια της ποιότητας και να προσπαθήσουμε να την εντάξουμε στην ζωή μας.